Evə gedəndə artıq hiss elədim ki, istinin təsirindənmi, ya nədənsə başım küt-küt ağrımağa başlayır. Dedim, cəhənnəm, birtəhər özümü evə çatdırıb istirahət edərəm, başımın da ağrısı keçər, yorğunluğum da çıxar...
Avtobus salonuna daxil olan kimi bayaqkı fikirlərim alt-üst oldu. İstədim aşağı düşüm, amma gec idi, sürücü bir ucunu yanındakı tutacağa bağladığı iplə sınıq-salxaq qapını dartıb örtdü və “razqom” götürdü, nə götürdü. Həqiqətən, belə mikroavtobuslarda ayaqüstü getmək adamdan böyük igidlik tələb edir. Sürücü saatda neçə ilə sürürdü, Allah bilir. Saxlayanda isə elə tormoz verirdi ki, avtobusun qabaq şüşəsinə kəllə vurmaqdan özünü güclə saxlayırdın. İndi təsəvvür edin, istər əyləşən, istərsə də ayaq üstə gedən sərnişinlər nə vəziyyətə düşmüşdülər. Nə isə, qarşıdakı sərnişin düşəndə birtəhər keçib onun yerində əyləşdim. Sürücü siqaretini də alışdırıb, maqnitofona “polnı xod” verəndən sonra sürəti bir az da artırdı. O elə bilirdi ki, sümürdüyü siqaretin ucunda yığılıb qalmış külü pəncərədən çölə üfürür, əslində isə o kül üstümə sovrulurdu, qoxusunu isə məcburən də olsa, ciyərlərimə çəkdiyimdən burnumdan tüstü çıxırdı. Onun sərnişinlərlə qaba davranışı, kobud rəftarı adamı hövsələdən çıxarırdı. Belə sürücülərə: “filan yerdə saxla” deyən kimi, “bura dayanacaq deyil, saxlaya bilmərəm” cavabını verir. Yaxşı bəs onda dayanacaq olmayan yerdə niyə saxlayıb sərnişin götürürsən? Əgər qanuna riayət edirsənsə, niyə qanunu yalnız öz xeyrinə işlədirsən? Onda da qanını elə zəhərləyir ki, bəlkə ilanın, əqrəbin zəhəri onun yanında təsirsizdir, çünki o “zəhər” adamın iliyinə işləyir, infarkt dərəcəsinə çatdırır, dişlərini qıcayıb özünü zorla ələ alırsan. Belələrinin salona adam yığıb “presləmək”dən də gözü doymur. Çünki adamlara pul kimi, cansız əşya kimi baxırlar.
Bəli, bütün bunlar hamımızın gündəlik qarşılaşdığı və yaşadığı əsəbiliklər, stresslər, üstəlik, belə demək mümkünsə, sürücülərin göz görə-görə biz sərnişinlərə verdiyi həm mənəvi, həm fiziki işgəncələrdir.
Bir vaxtlar sevindik ki, paytaxtımıza təzə, iri, geniş avtobuslar verdilər, canımız çirkli, hisli-paslı, oturacağı özündən yekə mikroavtobuslardan qurtardı. Demə görəcəkli günlərimiz qabaqda imiş, onlar bu birilərindən də betərmiş. Dayananda da üzünü görmə, yol gedəndə də, səsindən qulaq tutulur, əsəblərini gərir. Paytaxta gətirildikləri 1 il ya olar-ya olmaz, yaman günə düşüb, sökülüb-tökülüblər. Nə isə, bütün bu çatışmamazlıqlar təkcə nəqliyyat sahəsində deyil, digər sahələrdə də baş alıb gedir. Çoxuna da “gözün üstə qaşın var” deyən yoxdur. Ona görə bu cəmiyyətdə çatlar yaradan bir qrup cavabdeh məmurların ucbatından hələ çox şeylərlə qarşılaşmalı olacağıq. Allah bizə səbir versin.
Xatırlama
Ötən həftə ölümünün üçüncü ili idi. Bəli, yoxluğundan 3 il ötdü. Adətən dünyasını dəyişənlər barədə: “neçə ildir ki, onsuzuq, onsuz yaşayırıq”, - deyirlər. Mən isə bu fikirlə barışa bilmirəm. Bəlkə də sağlığından daha çox indi səninlə, daha doğrusu, ruhunla dərdləşir, söhbətləşirəm. Bilmirəm, ola bilər bu, bir təskinlikdir verirəm özümə. Tez-tez yuxularıma gəlirsən, narahatlığımı duyub “səbirli ol” deyirsən mənə. Beləcə cismən yoxluğunu unuduram, ata. Ruhunla, varlığınla həmişə, hər an mənimləsən. “Ölməzliyə qovuşmaq” deyirlər, sən də ölməzliyə qovuşdun, əbədiyaşar oldun. Bir pedaqoq kimi xalqından 40 il əməyini əsirgəmədin, biliyini paylaşdın yetirmələrinlə. Bu gün onların elm sahibi olmasında sənin də payın var. Yetirmələrin adından, öz adımdan bir daha “ruhun şad olsun” deyirəm. Allah-Təaladan dünyasını dəyişmiş bütün valideynlərə rəhmət diləyir, ruhları qarşısında baş əyirəm.